Είσαι «άνθρωπος μικρός, κοινός».

Σε φωνάζουν ανθρωπάκο, κοινό άνθρωπο. Λένε πως χάραξε n εποχή σου, n «εποχή τoυ κοινού ανθρώ­που». Μα δεν είσαι εσύ που το λες, ανθρωπάκο. Το λένε εκείνοι, οι αντιπρόεδροι των μεγάλων εθνών, Οι εργα­τοπατέρες, οι μετανιωμένοι γιοι των αστών, οι πολιτικοί και οι φιλόσοφοι.

Σου προσφέρουν το μέλλον, μα δε ρωτoύν για τo παρελθόν σου. Κι όμως, είσαι κλnρονόμος ενός τρομερού παρελθόντος. Τούτη n κλnρονομιά καίει στη χούφτα σου σα διαμάντι φλεγόμενο. Εγώ αυτό έχω να σου πω.

Ο γιατρός, ο τσαγκάρης, ο μηχανικός ή ο εκπαιδευ­τικός, για να προκόψουν στη δουλειά τoυς και να κερ­δίσουν το ψωμί τoυς, πρέπει να γνωρίζουν τις ελλείψεις τoυς. Εδώ και κάμποσες δεκαετίες παίρνεις παγκοσμίως τα ηνία στα χέρια σου. Το μέλλον της ανθρωπότητας θα εξαρτηθεί από τις σκέψεις και τις πράξεις σου. Όμως, οι δάσκαλοι κι οι αφέντες σου δε σου μιλάνε για τον τρόπο που σκέφτεσαι πραγματικά. Δε σου λένε ποιός είσαι στα αλήθεια. Κανένας δεν τολμά να σε φέρει αντι­μέτωπο με τη μοναδική πραγματικότητα που έχει τη δύναμη να σε καταστήσει κύριο τoυ πεπρωμένου σου.

Είσαι «ελεύθερος» από μια άποψη μονάχα: ελεύθερος από την αυτοκριτική, που μπορεί να σε βοηθήσει να κουμα­ντάρεις τη ζωή σου. Δε σ’ άκουσα να παραπονιέσαι ποτέ: «Με εκθειάζετε σαν το μελλοντικό αφέντη τoυ εαυτού μου και τoυ κό­σμου μου. Αλλά δε μου λέτε πώς γίνεται κανείς αφέντης του εαυτού του. Δε μου λέτε ποιά είvαι τα λάθη και τα ελαττώματά μου, που σφάλλω στoν τρόπo που σκέφτoμαι και πράττω».

Επιτρέπεις στoυς ισχυρούς να απαιτούν τn δύναμη εν ονόματι «τoυ ανθρωπάκου». Όμως, εσύ ο ίδιος παραμέ­νεις βουβός. Ενισχύεις τους ισχυρούς με περισσότερη δύναμη. Επιλέγεις για εκπροσώπους σου ανθρώπους αδύνα­μους και κακοήθεις. Τελικά διαπιστώνεις πολύ αργά, πως σ’ έπιασαν κορόιδο. Σε καταλαβαίνω. Κι ετούτo επειδή αντίκρισα αμέτρητες φορές γυμνό τo κορμί και τη ψυχή σου. Σε είδα δίχως τη μάσκα σου, την κομματική σου ταυτότητα ή την εθνική σου υπερηφάνεια. Γυμνό σα νεογέννητo, γυμνό σα στρατάρxη ξεβράκωτo. Σ’ άκουσα να κλαις και να οδύρεσαι. Μου μίλησες για τα προβλnματά σου, τις α­γάπες και τoυς πόθους σου. Σε ξέρω και σε καταλαβαίνω. Και θα σου πω τι είσαι, ανθρωπάκο, επειδή πιστεύω πραγματικά στο τρανό σου μέλλον. Μα επειδή το μέλλον σου ανήκει, αναμφίβολα σου αvήκει, ρίξε μια μαπά στoν εαυτό σου. Κοίτα τον όπως είvαι πραγματικά.

Άκου αυτό που κανένας από τoυς ηγέτες και τoυς αντιπροσώπους σου δεν τoλμά να σου πει:

Είσαι «άνθρωπος μικρός, κοινός».

Συλλογίσου τη διπλή έννοια που έχουν τούτες οι λέξεις, «μικρός» και «κοινός»….

 

Μη το βάζεις στα πόδια! Βρες το κουράγιο να αντικρίσεις τον εαυτό σου!

 

Εισαγωγή από το βιβλίο “Άκου ανθρωπάκο” του Βίλχεμ Ράιχ

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s